Mijn Hulstje ziet er niet goed uit: weinig blad, de bladeren die er wel aan zitten zien er te licht uit, veel bladval natuurlijk. Bovendien zie ik veel tekenen die wijzen op een overlevingsstrategie van het boompje. Zo waren er deze winter massaal veel bessen, tot groot jolijt van de merels die haar op twee dagen tijd hebben leeggesnoept. Een typische strategie van een stervende boom: met je laatste krachten voor zoveel mogelijk nakomelingen zorgen. Ook zie ik nu hier en daar wortelopslag (zie foto 3): dezelfde strategie als de vorige, maar dan ongeslachtelijk: een nieuwe scheut krijgt soms nieuwe kansen. En dus ziet ze er met dit alles redelijk pipjes uit. Hoe is dat allemaal gekomen? Anderhalf jaar geleden hebben we redelijk ingrijpende, doch noodzakelijke grondwerken laten uitvoeren. Ik heb er op toegezien dat zoveel mogelijk van de oorspronkelijke beplanting (die soms dateert van het mooie jaar 1964) gespaard bleef. Madame hulst was een randgevalletje: ze bleef gespaard, maar heeft wel wat schade moeten lijden. Haar grote zus (of mama) is een minder vrolijk lot tegemoet gegaan: de stoof. Niet alleen heeft madame bovengrondse schade te verduren gehad, maar vooral ook aan haar wortelstelsel. Vorige zomer deed ze het nog redelijk goed: nieuwe groeischeuten stelden me gerust, ondanks de te verwachten bladval. Intussen is het afwachten: haalt ze het of niet? Ik geef haar toch nog zo’n 70% kans. De nieuwste scheuten van vorig jaar zien er eigenlijk best goed uit: donkergroen en glanzend, met scherpe bladrand en al. Laten we dus duimen voor mijn madame Hulst: niet enkel ik, maar zeker ook de merels zouden haar sterk missen moest het misgaan.

Toch nog dit: Ik ben ervan overtuigd dat het geen ziekte is, noch een gebrek aan voedingsstoffen. Dus denk ik dat een potige plant als de Ilex aquifolium er alles aan gaat doen om deze tegenslag te overwinnen!

To be continued…