Wilgen knotten is een heel karwei. Verspreid over 2 week-ends in februari heb ik er dan ook bloed, zweet en tranen voor gelaten om “ocharme” drie wilgjes te knotten. Het was vier jaar geleden, dus de takken die wegmoesten waren al serieuze joekels van zo’n zes meter lang. Geen probleem met de juiste hardware in handen, ware het niet dat “den draad” van ons buurvrouw onder geen beding beschadigd mocht worden. Gelukkig heb ik destijds een cursus kettingzagen gevolgd bij Inverde en is daar nog het gros van in mijn hoofdje en in mijn handjes blijven hangen. Nog zoiets: mijn hofke is langs twee zijden afgespannen met een draad, maar geen enkele ervan is de mijne… Soit, terug naar mijn wilgjes.
Zo’n knotpartij levert naast een hele hoop hout ook wel een goeie stapel takken op. Het hout moet ik nog stapelen, daar heb ik de zomer voor. Eerst nog een deftige houtstapelplaats timmeren, dan kan ik mijn voorraadje aanvullen. Wist je trouwens dat Wilgenhout het enige is dat je ongedroogd kan laten branden? Dus als je ergens in een Wilgenstruweel verdwaald raakt en een kampvuurtje wil maken, dan kan dat. De takken heb ik gewoon op een ril gegooid. Na het lezen van AnneTanne’s workshop begin ik toch nog de goesting te krijgen iets creatiever om te gaan met al dat hout, maar voorlopig vind ik het wel goed zo.

Wel ga ik me nog een paar Kastanjepalen aanschaffen om de ril wat af te bakenen langs de tuinkant. “Den draad” zorgt wel voor afbakening aan de andere kant. Over den draad gesproken, herinner je je deze nog?