Hoewel ik eerder bij AnneTanne mijn beklag had gemaakt dat er in mijn tuintje nog niets in bloei stond, moet ik nu toegeven dat de eerste krokusjes hun kleur hebben bekend maar vooral dat er een heleboel moois als het ware klaarstaat om in volle glorie uit te barsten. Ik kan niet wachten! Eén van mijn slechte eigenschappen: ongeduld. Maar het belooft mooi te worden, dat staat vast. Wat echter niet vaststaat is wat het precies allemaal zal worden. Ok, ik herken de narcissen nog wel, maar verder ben ik een oen in het herkennen van plantjes die nog niet in bloei staan. Ik zou nochtans beter moeten weten: ik heb de knollen zelf geplant. Maar goed, een sterk geheugen is me ook al niet gegund dus vul gerust zelf aan wat je herkent in onderstaande foto’s. Hoop. Dat is wat mij elke dag weer aandrijft, wat ervoor zorgt dat ik elke ochtend uit mijn warme bedje stap, dat me dagelijks toch minstens één keertje doet glimlachen. En hoop, jongens en meisjes, is hetgeen me vervult als ik naar die prille ontluikende bloemetjes kijk.