“Eén zwaluw maakt de lente nog niet” zegt een oud gezegde. Zeker waar en dat geldt evengoed voor de ooievaar. Ik verduidelijk me nader: ik werk niet ver van de dierentuin van Planckendael, in vogelvlucht een kilometer of twee ervandaan. Het is voor mij dus telkens uitkijken naar de komst van de ooievaars die daar elk jaar opnieuw komen broeden. In de zomer komt er trouwens regelmatig eens eentje curieuzeneuzen op onze parking: kostelijk! Maar goed, ook in de winter zie ik regelmatig een ooievaar. Het is een wijfje en staat bekend in het dierenpark als “De oude dame”, meen ik me te herinneren. In tegenstelling tot haar soortgenoten, trekt zij ’s winters niet naar Spanje of Noord-Afrika maar verkiest ze de goede zorgen van de dierenverzorgers en de hapjes die haar door omwonenden dagelijks worden toegeworpen. Het zou dus even juist zijn te zeggen dat één ooievaar de lente niet maakt.

Ciconia ciconia - © Rein Hofman

Maar gisteren, op weg van het werk terug naar huis zag ik vier mooie exemplaren vlijtig een weide uitkammen in de buurt van Rijmenam. De voorbode van de rest van het gezelschap, vermoed ik. Mijn hart werd meteen vervuld met blijdschap! Al mogen ze dit jaar hun baby’tjes wel bij iemand anders droppen!