Toen we in 2004 ons huisje kochten wisten we meteen: hier zit potentie in. Die mogelijkheid betekende eveneens dat er nog heel wat werk aan de winkel was. In tegenstelling tot de meeste van onze vrienden, was voor ons de tuin één van de prioriteiten. Een nieuwe keuken, daar hebben we nog tijd voor, maar we willen allebei (en nu alle vijf) zo snel mogelijk kunnen genieten van het zonnetje buiten, de bloemetjes en de bijtjes…
Oorspronkelijk was de tuin een grote wildernis. Ik heb daar nu echt niets op tegen, ware het niet dat we amper plaats hadden om ergens een stoeltje te zetten. Onze tuin ligt op de noordflank van een ijzerzandsteen heuvel. Het hoogteverschil tussen de zuidkant (aan de straat) en de noordkant bedraagt maar liefst 8 meter en een sjiek. Er was geen enkel vlak stuk te bespeuren, op een streepje kiezel na vlak voor de poort van wat vroeger de garage moest geweest zijn.
Mijn lief vrouwtje deelt mijn passie voor natuur, plantjes en insecten en laat me dus meestal volledig begaan in ons hofke. Ze had echter één terechte wens: een terras en plaats voor de kinderen om in de tuin te spelen. Grondwerken drongen zich dus op. Ik maakte mijn wensen duidelijk aan de grondwerker en ik moet toegeven dat ik tevreden ben met het resultaat. Ik had een redelijk propere lei om mee te beginnen en kon nu de tuin naar hartelust “aankleden”. Er is veel gesneuveld van de oorspronkelijke beplanting, maar ik heb ook heel wat kunnen sparen: een knotwilgenrij, een houtkantje met Esdoorns, Brem en Hazelaar en drie prachtige solitairen: een Zomereik, een Notelaar en een knap Hulstje.
Ziehier de huidige situatie, die natuurlijk nog niet de definitieve is:
