(N)iets nieuws onder de zon
Posted by Nico in biotuinieren algemeen on April 16th, 2009
Niet dat we bij dit zonnige lenteweer geen tijd hebben om te bloggen, toch is het gros van de arbeid aan de tuin zelf besteed. Hoewel, hoewel… Zo heb ik veel tijd gespendeerd aan de pagina “Houtige gewassen’ met een heleboel links naar wiki en de plantengids van de KUL Campus Kortrijk. Ook heb ik tal van foto’s genomen die ik haast niet durf te publiceren, gezien de uitmuntende kwaliteit van Bart en Anne hun plaatjes… Ik zal er me moeten bij neerleggen dat ik van die kwaliteit enkel kan dromen. Kijk toch maar naar mijn - vind ik zelf - originele poging om de hoogte van een boom te meten bij de jaarlijkse opvolging van Den Eik. Een boom die ik eigenlijk al vier jaar monitor maar waarvan ik de gegevens pas vanaf nu echt bijhou. Intussen heb ik ook heel wat materiaal verzameld voor latere posts maar ontbreekt het me aan tijd om alles te ordenen. Soit, niks nieuws onder de zon!
Ze zijn terug!
Posted by Nico in Uncategorized on April 3rd, 2009
“Eén zwaluw maakt de lente nog niet” zegt een oud gezegde. Zeker waar en dat geldt evengoed voor de ooievaar. Ik verduidelijk me nader: ik werk niet ver van de dierentuin van Planckendael, in vogelvlucht 
een kilometer of twee ervandaan. Het is voor mij dus telkens uitkijken naar de komst van de ooievaars die daar elk jaar opnieuw komen broeden. In de zomer komt er trouwens regelmatig eens eentje curieuzeneuzen op onze parking: kostelijk! Maar goed, ook in de winter zie ik regelmatig een ooievaar. Het is een wijfje en staat bekend in het dierenpark als “De oude dame”, meen ik me te herinneren. In tegenstelling tot haar soortgenoten, trekt zij ’s winters niet naar Spanje of Noord-Afrika maar verkiest ze de goede zorgen van de dierenverzorgers en de hapjes die haar door omwonenden dagelijks worden toegeworpen. Het zou dus even juist zijn te zeggen dat één ooievaar de lente niet maakt. 
Ciconia ciconia - © Rein Hofman
Maar gisteren, op weg van het werk terug naar huis zag ik vier mooie exemplaren vlijtig een weide uitkammen in de buurt van Rijmenam. De voorbode van de rest van het gezelschap, vermoed ik. Mijn hart werd meteen vervuld met blijdschap! 
Al mogen ze dit jaar hun baby’tjes wel bij iemand anders droppen!
Ik was er niet bij
Posted by Nico in Uncategorized on March 29th, 2009
Sorry daarvoor. Ik had er graag bijgeweest, maar met drie jonge kids en een vol programma lukt dat niet altijd. Hopelijk ontmoet ik andere tuinbloggers op een andere gelegenheid.
PS: af en toe een commentje maakt mijn dag een stuk vrolijker.
Ik moest wel…
Posted by Nico in biotuinieren algemeen on March 26th, 2009
Ik kon het niet langer uithouden. Vorige vrijdag (20/03) ben ik reeds voor onze afspraak naar Ecoflora geweest. Ik wou absoluut nog dit jaar fruitbomen planten en de tijd drong. Ik was laat, dat wel, maar net niet te laat. OK, ik heb niet alle rassen kunnen kopen die ik oorspronkelijk in gedachten had, maar ik werd zeer goed geholpen met raad en daad en samen zijn we uiteindelijk tot een verrassende en boeiende samenstelling gekomen voor mijn mini-boomgaardje. Alle boompjes zijn halfstam. Ik had zelf liever hoogstam gehad, maar ik zit met een ruimtelijke beperking (ook wat betreft het vervoer van de boompjes, trouwens) en ik zet mijn boomgaard aan de zuid-west kant van mijn tuin en we willen toch nog wat licht door de ramen 
Er zijn naast andere fruitbomen vooral heel veel appelaars in onze buurt. Het Hageland staat naast Haspengouw toch bekend als één van Vlaanderen’s fruitstreken. Toch wou ik twee kruisbestuivende, ziekte-resistente en vooral smakelijke appelrassen. Snuisterend in het nog overblijvende aanbod, kwamen we tot volgende rassen:
| appel: Président Roulin (RGF) | Reinette Evagil (RGF) |
 |
 |
De Kers is een gokje: Sunburst is matig zelfbestuivend en ik heb er maar één exemplaar van geplant. Maar toch: mijn buren hebben bijna allemaal één of meerdere Kerselaars in hun tuin staan, dus de kans dat er een geschikte bestuiver tussenstaat is reëel. Wat de Peer betreft: een goede zelfbestuiver, redelijk ziekteresistent en deze heb ik solitair gezet: die krijgt het meeste licht en ruimte rondom zich, in het verre gezelschap van mijn eik en notelaar. Ik zal mijn tuinplan eens moeten aanpassen binnenkort.
| kers: Sunburst | Peer: Clapp’s favourite |
 |
 |
Eigen foto’s van de aanplanting en van het uiteindelijke resultaat volgen ongetwijfeld!
Wat met de talud?
Posted by Nico in biotuinieren algemeen on March 17th, 2009
Zoals je misschien wel weet, situeert mijn tuin zich op een noordhelling van een Ijzerzandsteenheuvel in het Hageland. De helling was redelijk steil en we hadden geen enkel vlak stukje waar we een tafeltje konden zetten zonder de indruk te krijgen op het hellend vlak van Roncquières te zitten of om de kindjes te laten spelen met het fietsje of auto’tje. Grondwerken dus, een terras aanleggen en zodoende moest er een talud worden aangelegd om het niveauverschil te overbruggen. Enfin, dat was mijn idee, de grondwerker wou mijnen Eik begraven en daar zeg ik ‘Njet’ op! De foto is van juni vorig jaar: enorme opkomst van grassen en Valse kamille, wat klaprozen, Wikke en Kleefkruid. Niet bijzonder boeiend allemaal. Temeer omdat de Kleine maagdenpalm die ik in Halle gekocht had en op mijnen talud heb geplant, totaal onvindbaar bleek na de opkomst van deze snelgroeiers. 
Nu dacht ik zelf: ik ga er varens op zetten. Na wat gesurf via duizendblad op varens.be terechtgekomen. Prachtig! Maar ik lees bij de kweektips: “Vooraleer men gaat planten, moet men de grond goed bewerken (zie boven) en het onkruid mét wortels verwijderen.” Haha! Zie je mij al? Zo’n 20 meter op 2 meter wieden… misschien. Ik ben van nature nogal “gemakzuchtig” en dus is elk alternatief mooi meegenomen. Andere optie, maar ik weet niet of het zal lukken: ik gooi er een goeie laag compost op (heeft iemand in de buur van Aarschot er een kilo of 500 teveel staan?) en dek die af met van die erm… afdekfolie zoals je wel eens ziet op steilere hellingen. Daar steek ik dan mijn varens en andere schaduwplanten door en klaar is kees… Zou het? Ik wil het wel goed aanpakken en zo’n folie, het plantgoed en al het werk dat ik erin steek moet zijn investering waard zijn. Daarom, beste medebloggers: doe een voorstel, overspoel mij met uw gedachten, geef mij uw mening, ervaringen,… Ik dank u!
Het gaat niet goed met Mevrouw Hulst…
Mijn Hulstje ziet er niet goed uit: weinig blad, de bladeren die er wel aan zitten zien er te licht uit, veel bladval natuurlijk. Bovendien zie ik veel tekenen die wijzen op een overlevingsstrategie van het boompje. Zo waren er deze winter massaal veel bessen, tot groot jolijt van de merels die haar op twee dagen tijd hebben leeggesnoept. Een typische strategie van een stervende boom: met je laatste krachten voor zoveel mogelijk nakomelingen zorgen. Ook zie ik nu hier en daar wortelopslag (zie foto 3): dezelfde strategie als de vorige, maar dan ongeslachtelijk: een nieuwe scheut krijgt soms nieuwe kansen. En dus ziet ze er met dit alles redelijk pipjes uit. 
Hoe is dat allemaal gekomen? Anderhalf jaar geleden hebben we redelijk ingrijpende, doch noodzakelijke grondwerken laten uitvoeren. Ik heb er op toegezien dat zoveel mogelijk van de oorspronkelijke beplanting (die soms dateert van het mooie jaar 1964) gespaard bleef. Madame hulst was een randgevalletje: ze bleef gespaard, maar heeft wel wat schade moeten lijden. Haar grote zus (of mama) is een minder vrolijk lot tegemoet gegaan: de stoof. Niet alleen heeft madame bovengrondse schade te verduren gehad, maar vooral ook aan haar wortelstelsel. Vorige zomer deed ze het nog redelijk goed: nieuwe groeischeuten stelden me gerust, ondanks de te verwachten bladval. Intussen is het afwachten: haalt ze het of niet? Ik geef haar toch nog zo’n 70% kans. De nieuwste scheuten van vorig jaar zien er eigenlijk best goed uit: donkergroen en glanzend, met scherpe bladrand en al. Laten we dus duimen voor mijn madame Hulst: niet enkel ik, maar zeker ook de merels zouden haar sterk missen moest het misgaan.
Toch nog dit: Ik ben ervan overtuigd dat het geen ziekte is, noch een gebrek aan voedingsstoffen. Dus denk ik dat een potige plant als de Ilex aquifolium er alles aan gaat doen om deze tegenslag te overwinnen!
To be continued…
Knotwilgen
Posted by Nico in biotuinieren algemeen on March 10th, 2009
Wilgen knotten is een heel karwei. Verspreid over 2 week-ends in februari heb ik er dan ook bloed, zweet en tranen voor gelaten om “ocharme” drie wilgjes te knotten. Het was vier jaar geleden, dus de takken die wegmoesten waren al serieuze joekels van zo’n zes meter lang. Geen probleem met de juiste hardware in handen, ware het niet dat “den draad” van ons buurvrouw onder geen beding beschadigd mocht worden. Gelukkig heb ik destijds een cursus kettingzagen gevolgd bij Inverde en is daar nog het gros van in mijn hoofdje en in mijn handjes blijven hangen. Nog zoiets: mijn hofke is langs twee zijden afgespannen met een draad, maar geen enkele ervan is de mijne… 
Soit, terug naar mijn wilgjes.
Zo’n knotpartij levert naast een hele hoop hout ook wel een goeie stapel takken op. Het hout moet ik nog stapelen, daar heb ik de zomer voor. Eerst nog een deftige houtstapelplaats timmeren, dan kan ik mijn voorraadje aanvullen. Wist je trouwens dat Wilgenhout het enige is dat je ongedroogd kan laten branden? Dus als je ergens in een Wilgenstruweel verdwaald raakt en een kampvuurtje wil maken, dan kan dat. De takken heb ik gewoon op een ril gegooid. Na het lezen van AnneTanne’s workshop begin ik toch nog de goesting te krijgen iets creatiever om te gaan met al dat hout, maar voorlopig vind ik het wel goed zo.
Wel ga ik me nog een paar Kastanjepalen aanschaffen om de ril wat af te bakenen langs de tuinkant. “Den draad” zorgt wel voor afbakening aan de andere kant. Over den draad gesproken, herinner je je deze nog?
Ontluikende hoop
Posted by Nico in biotuinieren algemeen on March 8th, 2009
Hoewel ik eerder bij AnneTanne mijn beklag had gemaakt dat er in mijn tuintje nog niets in bloei stond, moet ik nu toegeven dat de eerste krokusjes hun kleur hebben bekend maar vooral dat er een heleboel moois als het ware klaarstaat om in volle glorie uit te barsten. Ik kan niet wachten! Eén van mijn slechte eigenschappen: ongeduld. Maar het belooft mooi te worden, dat staat vast. Wat echter niet vaststaat is wat het precies allemaal zal worden. Ok, ik herken de narcissen nog wel, maar verder ben ik een oen in het herkennen van plantjes die nog niet in bloei staan. Ik zou nochtans beter moeten weten: ik heb de knollen zelf geplant. Maar goed, een sterk geheugen is me ook al niet gegund dus vul gerust zelf aan wat je herkent in onderstaande foto’s. Hoop. Dat is wat mij elke dag weer aandrijft, wat ervoor zorgt dat ik elke ochtend uit mijn warme bedje stap, dat me dagelijks toch minstens één keertje doet glimlachen. En hoop, jongens en meisjes, is hetgeen me vervult als ik naar die prille ontluikende bloemetjes kijk.
 |  |
 |  |
Ook een verlanglijstje
Posted by Nico in biotuinieren algemeen on March 7th, 2009
Hoewel ik nog niet zeker ben dat ik erbij kan zijn op zondag 29 maart tijdens de opendeurdagen van Ecoflora, heb ik toch ook een verlanglijstje van plantjes die nog in mijn hofje mogen. Het enige probleem is: ik wil teveel voor de 12 are tuin waarover ik beschik… Dat wordt dus schrappen geblazen. Enfin, we zien wel. Hier dan mijn wishlist 1.0:
Bomen:
Perelaar of Appelaar (welk ras, daar ben ik nog niet uit)
Kastanje (die kweek ik zelf wel op)
Toverhazelaar
Veldesdoorn
Gele Kornoelje
Europese vogelkers
Mispel
Verwilderingsbollen:
Herfsttijloos
Herfstcrocus
Safraancrocus
Varens:
Eikvaren
Mannetjesvaren
Wijfjesvaren
Dubbelloof
(Struisvaren)
Oh, en ik koop ook nog wel wat zaden, pootgoed en voortuinstruikjes
